Aydın Tiryaki (ChE’81)

ODTÜ’den Bir Köşe – ODTÜlüler Bülteni (Ocak 2016)

Demiray Yurtları’nın önünden geçen yolu izleyerek başlangıç noktasına ulaştık. Burada, yola taşıtların izinsiz girişini önlemek için konulmuş büyük bir bariyer vardı.

Bariyerin çevresine atılmış kuru ve düzgün ağaç dallarının çokluğunun farkına vardığımızda ve karşı yamaçlarda sürü olarak dolaşıp havlayan köpekleri gördüğümüzde, bu dalları yürüyüşten dönenlerin bıraktığını anladık. Biz de o kuru dallardan birer tane alarak yürümeye koyulduk.

ODTÜ Ormanının bakım çalışmalarının doğal artıkları yolun iki tarafına yığılmıştı. Kesilmiş alt dallar, kurumuş ağaç gövdeleri, kırıntılar adeta “burada büyük bir orman var” diye bağırıyordu.

Kıvrıla kıvrıla giden inişli çıkışlı toprak yoldan yürüyerek Gölet’e doğru ilerledik. Yolun sağında solunda büyümüş ağaçlar, büyümüş otların arasından kendini göstermeye çalışan yeni dikilmiş fidanlar, kayalık çıplak yamaçlar vardı.

On yıl önce, o bölgedeki fidan dikme şenliğinde yeni dolmaya başlarken gördüğüm gölet o günlere göre oldukça geniş bir alana yayılmıştı. Gölet’te dubalar üzerine yapılmış araştırma alanı kurulmuş. Gölet’in girişinde eskimekte olan bir tabela üzerinde “ODTÜ Biyoloji Bölümü Limnoloji Laboratuvarı” yazısı göze çarpıyordu.

Yolun sonunda ulu bir ağaç duruyordu. Yaprakları döküldüğü için o eski heybeti kalmasa da altındaki tek ve eski bank ile çok güzel bir uyum içindeydi. Yürüyüşü soğuk bir Aralık gününde değil de sıcak bir Temmuz günü yapsaydık kendimizi bu gölgedeki bankın üzerine atardık.

Yürüyüş bitip geri döndüğümüzde elimizdeki kuru dalları daha sonra yürüyenler alsın diye bariyerin yanına bıraktık.

ODTÜ Göleti’ne giden yol, şehre yakın olsa da güzelliği, sessizliği ve doğallığı ile şehre çok uzak bir yol.

Fotoğraflar (11 Aralık 2015): Aydın Tiryaki (ChE’81)