Aydın Tiryaki (ChE’81)

ODTÜ’den Bir Köşe – ODTÜlüler Bülteni (Aralık 2011)

Taşların dili olsa da yağmuru, karı, güneşi, uçuşan güz yapraklarını anlatsa…  Taşların dili olsa da ODTÜ’yü anlatsa… Taşların dili olsa da Behruz Çinici’yi anlatsa…

18 Ekim 2011’de Behruz Çinici’nin ölüm haberi gelince, onun için yazacağım yazıda sözedeceğim ODTÜ’den bir köşe bulmak için önce ODTÜ kampüsünde dolaştım sonra da 7 yıldır ODTÜlüler’de yazdığım “ODTÜ’den bir köşe” yazılarında gezindim. 10’dan fazla yazıda Çinici’den sözetmiş olduğumu gördüm. Çinici demek ODTÜ’nün her köşesi demekti…

6 Eylül 2003 günü ODTÜ Gisam, Behruz Çinici ile allede çekimler yapmış ve 6 dakikalık “Beton Çocuklarım” belgeselini hazırlamıştı. O çekimlere fotoğraf çekerek katılmış ve Çinici’nin en büyük eserine nasıl hayranlıkla baktığını izlemiştim. ODTÜ’de yaptığı binalar içinde Rektörlük binasını neden en az sevdiğini anlatmıştı (İlk hazırladığı projeyi bütçe nedeniyle gerçekleştirememiş). Allede yürürken su sesinin kesintisiz duyulması için havuzlar yaptırdığını anlatırken o gün havuzlarda su olmadığını o da görmüştü. Rektörlüğün önünden Mimarlık girişine kadar yürürken Atatepe diye adlandırdığı Atatürk heykelinin olduğu alanın yanından geçerken, ıhlamur ve iğde ağaçlarından sözetmişti. Artık yaşlanan ve ölen iğde ağaçları için üzülmüştü, allenin taşlarının ilk günkü gibi duruşu ise onu sevindirmişti.

Mimarlık binasının orta yerindeki çeşme için “Orta Çeşme” adını kullanmış ve onu yazarken Taşçı Süleyman’ı da mutlaka anmamı söylemişti. Mimarlıktaki han kapısının asıl projede olmadığını, öğrencilerin dışarı çıkması için binanın sağır cephesinden batıya açılacak bir kapı gerekince bu kapıyı eklediğini anlatmıştı. Her binanın ana kapısının uzak karşısına bir çınar ağacı dikmişti ve bu çınarları binaların bir parçası olarak görüyordu. Artık Çinici için bir çınar dikme zamanı geldi.

Mimarlık amfisinin girişindeki, kendi söylemesiyle “su içme yeri”nin yeraldığı kuytu yerin duvarında minicik harflerle “Mimarları A ve B Çinici” yazar. Aynı mütevazı tavrı yıllar sonra yeniden izleme şansımız olmuştu. Nisan ayında yitirdiğimiz Kemal Kurdaş için 9 Mayıs 2011’de yapılan anma toplantısında “Sevgili Kurdaşcanlar” diye başladığı konuşmasında Kurdaş için “Asıl mimar odur, kalfa olarak da yalnız kalan benim” demişti.

Taşların dili olsa da ODTÜ’nün her köşesindeki Çinici’yi anlatsa…

Fotoğraflar (6-9-2003): Aydın Tiryaki (ChE’81)

BEHRUZ ÇİNİCİ (1932-2011)

1932 yılında İstanbul’da doğdu. 1954’te İTÜ Mimarlık Fakültesinden mezun oldu. 1960 yılında evlendiği Altuğ Çinici ile 1961 yılında ODTÜ Kampusu yarışmasını kazandılar. Atölyelerini Ankara’ya taşıdılar ve 1990’a kadar burada çalıştılar. 1984 Sedat Simavi ödülünü birlikte kazandılar. Ulusal ve uluslararası birçok projeyi birlikte veya ayrı olarak gerçekleştirdiler.

2025 NOTU

Yöntem ve Araçlar Üzerine Bir Not: Bu çalışma bütünüyle yazar tarafından kaleme alınmış olup; hazırlık, araştırma ve yazım aşamalarının hiçbirinde yapay zeka desteğine başvurulmamıştır.