Aydın Tiryaki (ChE’81)

ODTÜ’den Bir Köşe – ODTÜlüler Bülteni (Ekim 2011)

ODTÜ’de kar yağan günlerin ertesinde kampusta yaşayanlara yeni bireyler eklenir: Kardanadamlar… Allenin sağında solunda, KKM’de, stadyumun içinde, yurt binalarının çevresinde irili ufaklı boy gösterirler. Güneşli günlerin kalabalık çimleri karlı günlerde kardanadamları konuk ederler.

Çocukluk yıllarımızın kömür gözlü, havuç burunlu, süpürgeli ve göbekli olanlarına benzemez yeni kuşağın kardanadamları.  Kardanadamların yanlarında kardankadınlar görürüz. Bir kardan aile çıkıverir yolun kenarından. Bir başka ODTÜ köşesinde kocaman burnu, uzun boynuzlarıyla bir kardan geyik eriyeceği günü bekler.

Kimileri büyük bir grubun işbirliği sonucu olsa gerek devasa boyutlardadır, kimileri de mütevazı bir çalışmanın ürünüdür, bir piknik masası üzerinde minicik durur. Kimileri çok özenle çalışılmış heykeller gibidir, kimileri farklı yaklaşımlarla yapılmış soyut heykellere benzer, farklı yaklaşım mıdır, tembellik midir, o bilinmez.

Karşımıza en çok çıkan kardanadamlar yarım kalmış olanlardır. Her yarım kalmış kardanadamın bir öyküsü vardır: Soğukta üşümüştür, eldiveni yoktur, tam bitirecekken ders saati gelmiştir ya da hevesi geçivermiştir.

ODTÜ’nün her tarafına dağılmış bilim adamı heykellerin hepsi birer kardan adam olurlar üstlerine yağan karla. Onların yanında öğrencilerin yaptığı kardanadamlardan ayırmak o kadar kolay olmaz.

ODTÜ’de çoğunlukla Kasım ayından Mart sonuna kadar birkaç kez kar yağar ve erir. Karlar eridiğinde, erimeye direnip küçük kar öbekleri olarak kalanlar kardanadam kalıntılarıdır.

Fotoğraflar (2001-2006): Aydın Tiryaki

2025 NOTU

Yöntem ve Araçlar Üzerine Bir Not: Bu çalışma bütünüyle yazar tarafından kaleme alınmış olup; hazırlık, araştırma ve yazım aşamalarının hiçbirinde yapay zeka desteğine başvurulmamıştır.