Aydın Tiryaki (ChE’81)

ODTÜ’den Bir Köşe – ODTÜlüler Bülteni (Ekim 2008)

Akşam hava kararmaya başladığında Sosyal Bina’nın önündeki büyük çınar ağacında toplanırlar, dalların uçlarında dururlar. İçlerden biri konduğu dalı sallayarak, Kafeterya ile Rektörlük arasında dizili kavak ağaçlarına doğru uçmaya başlar, ağaçtaki diğer saksağanlar onu izler. Uçuş profilleri hep aynıdır, önce aşağıya doğru alçalırlar, sonra ağaçların yüksek dallarına doğru yükselirler. Birkaçı dışında hepsi yeni ağacın dallarındadır. Hava açıksa, artık kızıllaşmaya başlayan güneşin ışıkları siyah-beyaz renkli, parlak tüylerini daha bir ışıldatır. Saksağanların boşalttığı ağaca sağdan soldan yenileri gelir ve tüm dallar siyah-beyaz saksağanlarla dolar. İncecik dalların uçlarında yer değiştirmeden beklerler. Hava iyice kararmaya yüztutunca birer ikişer dalları terkederler ve son birkaçı da gidince hiçbir saksağan kalmaz dallarda. Her akşam bu seremoni bir akşam öncesinin kurallarıyla yinelenir.

Nereye gittiklerini öğrenmek için çevredeki yüksek ağaçların üst dallarındaki saksağan yuvalarına bakmalıyız. Bunlar ince dallardan örülmüş oldukça büyük kuş yuvalarıdır.  Dalların arasından bakınca önde ODTÜlü bir saksağanın yuvası, arkada ODTÜ yurtları yani ODTÜlü öğrencilerin yuvaları görünür.

Rektörlük binasının 6. katının karşısında ağaçlara birkaç yılda bir yeni bir yuva yaparlar. İki saksağan, günlerce çevreden buldukları ince dalları taşırlar. ODTÜ Kampusunun, doğal yaşamı sürdürmek isteyen canlılar için gerekli herşeyi sunduğunun kanıtlarıdır her yanda gördüklerimiz.

Yağmurlar yağar, dallar yeşillenir, yuva yaprakların arkasına gizlenir. Rüzgarlar eser, yapraklar dökülür, yuva ortaya çıkar, sapasağlamdır. Karlar yağar üzerine, saksağan yuvası üzerideki bembeyaz karla bir başka güzel görünür. Günler geçer, dallardaki karlar erir, dökülür, yuvanın üzerindeki beyaz örtü ise öylece durur.

Bir hocamız anlatmıştı. Alle üzerindeki çöp kutularının çevresine atılmış çöplere kızarmış her sabah bölümüne giderken. Kutunun yanına kadar gidip, içine atmak yerine dışına atmaların anlam veremezmiş. Bir sabah bir çöp kutusunun başında yoğun şekilde çalışan bir saksağanı görünce suçlunun insanlar olmadığını anlamış. Saksağan kutunun içinde ne bulursa gagasıyla tutup etrafa fırlatıyormuş.

Saksağanlar ODTÜ’de yaşamın bir parçasıdır. Onlar akşam seremonisi için kampusun merkezindeki en yüksek ağaçları seçerler. Başından sonuna kadar sessiz bir şekilde görevlerini yaparlar. En güvenli ağaçlara yuvalarını yaparlar. Kimi zaman kedilerle şakalaşırlar, kimi zaman kumrularla dalları paylaşamazlar. Onlar da ODTÜ’yü çok severler, ODTÜ’ye çok güvenirler.

Fotoğraflar (2005-2008): Aydın Tiryaki (ChE’81)