ODTÜ’de güneş güzel batar.

Aydın Tiryaki (ChE’81)

ODTÜ’den Bir Köşe – ODTÜlüler Bülteni (Eylül 2007)

Penceremden güneş doğar sabahları, karşı odaların pencerelerinden batar akşamları. Akşama doğru batıya doğru bakınca ağaçların arasından alçalıp kaybolurken o kadar güzel görüntüler oluşturur ki. Günler iyice kısalıp, bir de saatleri geri alınca akşam erkenden olmaya başlar ve erken saatlerde bu güzelliği izleme şansım olur.

24 Kasım akşamıydı. Kapalı perdelerin arkasına vuran akşamın kızıllığını farkettiğimde pencereye gittim, ağaçların arkasında batmakta olan güneşi görünce kaçırmamak için odama döndüm, fotoğraf makinasını alıp pencereye koşturdum. O telaşlı koşmamın nedenini merak eden arkadaşlara anlatacak zamanım yoktu. Güneş kaybolana kadar fotoğraflar çektim. Artık mavi yoktu gökyüzünde, kırmızı, turuncu ve sarının her tonu ve artık kara kara görünen ağaçların siluetleri vardı.

Kış günlerinde Ankara’nın puslu havasında bu kadar berrak bir havayı her zaman bulamıyoruz. Güneşin battığı yer ise hergün küçük açılarla da olsa değişiyor. Aradan bir süre geçtikten sonra, hava güzel de olsa artık o pencereden güneşin batışına bu kadar güzel tanıklık edemeyeceğini bildiğim için sonraki günlerde de akşam güneşin battığı saatleri bekledim ve fotoğraflar çektim. Kimi günler pusluydu, kimi günler bulutlar vardı güneşi bir saklayan bir bırakan, kimi günler farklı bir kızıl, kimi günler de turuncunun tüm tonlarını sergiliyordu.

Uzaklarda, çok uzaklarda gözle görmediğim  bir bayrak takılmıştı fotoğraf karelerinin içine. Güneş batınca, akşamın karanlığında bayrak da batıyordu, sabah yeniden doğmak üzere.

Güneşin batışının fotoğraflarını çekmeyi hep sevdim ama ondan daha çok sevdiğim, akşam güneşinin kızıllığının vurduğu güzel yüzlerin fotoğraflarını çekmek. Batan güneşin güzelliğini, o fotoğraflarda güzel yüzlerde yeniden doğacağını biliyorum.

24 Kasım 2006 akşamı fotoğrafları çektikten sonra aradan bir kış ve bir bahar geçti. Yaz da geçip yine akşamın erken olduğu güz günlerinde güneşin batışını çekmeyi düşündüğüm ODTÜ köşesine doğru baktığımda değişen birşeyler olduğunu gördüm. Uzaktaki ağaçlardan birinin boyu uzamış o köşeyi kapatmaya başlamış. Pencereye yakın ağacın da dalları görüntüyü engelliyor. Doğa benim fotoğraf açılarımın farkında değil. Görünen o ki, gelecek Kasım ayında aynı fotoğrafları çekemeyebilirim.

ODTÜ’de güneşin battığı köşe de ODTÜ gibi güzeldi. Kasım ayı geldiğinde ODTÜ kampusunda güneşin battığı köşeyi bulun ve yarım saat o köşeye bakın, her anında başka güzellikler göreceksiniz.

Fotoğraflar: Aydın Tiryaki (ChE’81)