Mühendislik Merkez Bina (MM) ve öğrencilerin Avarel’i.

Aydın Tiryaki (ChE’81)

ODTÜ’den Bir Köşe – ODTÜlüler Bülteni (Kasım 2005)

ODTÜ’de Avarel ile ilk karşılaştığımda 1976 yılıydı. Üniversite sınavı için gelen kağıtta sınav yeri olarak ODTÜ Mühendislik Merkez Bina yazıyordu. O sabah sınav yerini ilk sorduğumda duyduğum “yüksek bina” ve “Avarel” sözcüklerini bağdaştıramasam da binanın önüne geldiğimde neden Avarel dediklerini anladım.

ODTÜ’nün siluetini belirleyen binalardan biri olan Mühendislik Merkez Binası kısaca MM (em em) diye anılıyor, eskiden ayrıca Avarel derdik.

70’lerde ODTÜ’de olanlar MM’in K katına çıkmıştır mutlaka. Kantinlerde yalnızca cam bardakta çayların, kaşarlı tostların ve soğuk kadınbudu köftelerin bulunduğu zamanlarda fincandan kahve içebileceğimiz bir mekandı Avarel’in K katı… Oradan ODTÜ’nün ve özellikle Alle’nin görünümü bir başkadır. Alle’nin arnavut kaldırımı taşları eski zamanlardan gelmiş bir mozaik duvardakiler gibi ahenkle danseder aşağıda…  Diğer tarafa bakınca stadın yeşil çimleri gözalır ama tribündeki DEVRİM yazısı o açıdan okunmaz. Spor salonu  yukarıdan kanatlarını açıp başka dünyalardan gelip konmuş gibidir. Gençlik anıtının yanındaki kavşakta artık pek yoğun olan trafiğimizdeki araçlar oyuncak arabalar gibi görünür. Hazırlık yönüne baktığımızda artık ağaçların binaları kapattığını farkederiz. Mühendislik tarafına bakınca bina yoğunluğu göze çarpar.

Özel günlerde MM’in bir yüzünü kaplayan bayrağımızı çok uzaklardan görünür. Binaya yakından bakınca binanın dışını kaplayan ve sayıları gitgide artan klimalar içimi burkar hep. Keşke başka bir çözüm yolu bulunsa da bu klimalar güzelim binaların estetiğini katletmese derim.

MM’in önünde küçük bir havuz ve havuzun üzerinde bir köprü vardı bir zamanlar… Özellikle karlı-buzlu günlerde o köprü pek daralırdı düşme korkusuyla geçerken. Şimdi o havuz kocaman bir saksı olmuş, çiçekler ve ağaçlar dikilmiş…

Nasıl Daltonların en uzun boylusu “Avarel” ise  ODTÜ’nün de en yüksek binasının adı da “Avarel” olsun demiş eskiler. Şimdilerde o geleneksel adı duymadığım için, unutulmasın diye yazdım.

Fotoğraflar: Aydın Tiryaki 2003-2005