Aydın Tiryaki (2006, 2025)

YouTube: Bahçe Susamı
Kısa video

Doksanlı yılların başında Ankara’daki evimizde iki kedimiz vardı. Anne kedinin adı Pamuk, yavrusunun adı da Susam’dı.

Çocukluğumuzdan buyana hep kedimiz olurdu. Kimi zaman evimizin kedisi, kimi zaman da bahçemizde yaşayan kedilerimiz…

Köyde yaşadığımız zamanlarda sarı kedimizi çok severdim. Birgün babaannem sarı kediyi yeğenine tüfekle vurdurtmuştu. Çok kızmıştım babaanneme, kedimi öldürttü diye. Nevzat abiye de düşman olmuştum. O zamanlar 5 yaşındaydım. O yaşta yaşlı ve hasta hayvanların uyutulması gerektiğini bilemezdim ki. Köy koşullarında veterinere (o zamanki söyleyişle baytara) gidilip uyutulamayınca başka bir yöntem olmadığını anlamam için yıllar geçip büyümem gerekti. O zamandan buyana sarı kediler daha özel kedilerdir benim için, sarı kedilere kötü davranana gizli bir kin duyacak kadar.

Kardeşim Altan’ın bir kedisi vardı, ona Bıcıbıcıya derdik. Henüz adı yokken, yeni yeni konuşmaya başlayan halamızın oğlu Umut, kediye Bıcıbıcıya dediği için böyle sıradışı bir adı olmuştu.

O sarı kedi ve Bıcıbıcıya’dan sonra Pamuk ve Susam’ın yaşamımızda çok özel yerleri oldu. Bir apartman dairesinde iki kedi ile yaşam çok zordu. Ertesi yıl babam, Pamuk için İnebolu’nun kırsal mahallelerinden birinde, ineği olan, kedileri seven bir aile buldu ve içimiz cız ederek kedimizi yeni ailesine teslim ettik. İnekleri olması çok önemliydi çünkü Pamuk sütü çok severdi. Daha sonra, Pamuk’un yırtıcı bir kuş (kartal veya doğan) tarafından evin bahçesinden kaçırıldığını öğrendiğimizde çok üzülmüştük.

Artık Susam Ankara’daki evimizdeki tek kedimizdi. Şimdi 15 yaşında olan yeğenim Çağla henüz yeni yürürken Susam da yanında dolaşırdı. Konuşmaya yeni başladığında, henüz tam cümleler kuramazken bir söz duyduk ağzından, bahçedeki sokak kedilerini göstererek: “Bahçe Susamı, Bahçe Susamı”… Onun için kedinin adı Susam olduğuna göre, sokak kedisinin adı da “Bahçe Susamı” olmalıydı.

Susam hep evde yaşadığı için sokakları hiç tanımıyordu. 1992 yazının ilk günleri İnebolu’ya geldiğinde arabadan fırlamış ve bir daha görünmemiş. Tanımadığı sokaklar Susam’ı yutmuştu. Babam Susam için iyice bir ödül koyup aramaya başladığında çocuklar çok kedi yakalayıp getirmişler ama hiçbiri Susam değilmiş.

Daha sonraki zamanlarda İnebolu’daki bahçemizde yaşayan onun gibi tekir bir kedinin adı da Susam oldu. Bahçede yaşadığı için gerçek bir bahçe susamıydı… Bahçe Susamı uzun yıllar yaşadı, bahçede yaşasa da, soğuk günlerde sobanın yanında yatmayı her kedi gibi çok severdi, yaşlandı ve öldü. Artık kedimiz yok ama dışarıda ne zaman bir tekir kedi görsem hep aklıma “Bahçe Susamı” gelir.

Aydın Tiryaki
İnebolu, 26 Ekim 2006

2025 Yılı Notu:

Yazıyı yazdığım 2006 yılından sonra bir kedimiz daha oldu. Yeğenim, üniversite yıllarında öğrenci evindeyken bir tekir kedi sahiplenmiş, adını Adonis koymuştu. Daha sonra bu kedisini dedesine ve babaannesine teslim etmiş ve kedi yaşamına İnebolu’da devam etmişti. Adonis adı zor geldiği için annem kediyi Boncuk diye çağırırdı, benim tercihim ise eski alışkanlıkla Susam olmuştu. 4-5 yıl sonra annemi ve babamı kısa aralıkla yitirdikten sonra kedimizin kalan yaşamını dilediği gibi mutlu bir şekilde geçirmesini sağladığımıza inanıyorum. Dilediği an evde, dilediği an bahçede özgür bir yaşam sürdü, 2021 Şubat ayında İnebolu’da yaşamını yitirdi. Bu kayıp hepimizi çok üzdü çünkü bu son kedimiz yaşamımızda en uzun süre yeralan ve derin izler bırakan kedimizdi.

Aydın Tiryaki
Ankara, 25 Ekim 2025

Yazıyla ilgili bağlantılar:

İlk Yayın: Milliyet Blog